Telkens weer werd hij voor het blok gezet. Dat hij moest kiezen tussen zijn vrouw of zijn familie. Althans, zo voelde het. Een voor hem onmogelijke keuze. Beide zijn hem immers dierbaar. De keuzestress verlamde hem met alle nare gevolgen van dien. In deze warboel een keuze maken leek nu geen goede optie. Eerst maar eens afwachten, terwijl juist dát hem telkens weer in de problemen bracht.

 

Ruis op de lijn
‘Ga jij maar eens met Leon praten’, had zijn vrouw tegen hem gezegd. Dus daar zat hij dan. Een beetje in elkaar gedoken aan de andere kant van de tafel. Schouders hangend naar beneden. Zijn hoofd wat omlaag met zijn kin richting de borst. Alsof er een anker rond zijn nek hing en hem voorover boog. Hij vertelde zijn versie van het verhaal. Dat hij zijn vrouw begreep en wat zij vond. Maar dat hij ook begreep hoe zijn familie handelde vanuit hun normen en waarden. Zijn vrouw vertelde hem dat ze zich niet welkom voelde bij zijn familie. Zijn familie begreep niet waarom zijn gezin niet meeging in hun tradities. ‘En wat vind jij er allemaal van?’ vroeg ik hem. Even was het stil, gevolgd door een onsamenhangend verhaal. Zijn ogen leken de ruimte te doorzoeken naar allerlei woorden en zinnen. Alles kwam voorbij, maar niet wat zijn aandeel hierin was. ‘Even terug, want je geeft geen antwoord op de vraag.’, zei ik. Hij ging rechtop zitten met zijn armen over elkaar. Zijn hoofd werd wat rood en zijn neusgaten wat groter. ‘Hoe bedoel je?’ vroeg hij. ‘Nou, precies zoals ik het zeg: wat vind jijzelf van de situatie en wat is jouw rol hierin?’ antwoordde ik. Hij begon te hakkelen en zijn verhaal ging weer alle kanten op. Er zat niet alleen ruis op de communicatielijn tussen zijn vrouw en zijn familie. Maar ook in zijn eigen gedachtewereld én in contact met zijn omgeving. Hij kwam er maar niet uit en alles voelde verwarrend en als een zwarte last op zijn schouders.

 

Geen keuze is ook een keuze
‘Wist je dat geen keuze maken ook een keuze is?’ vroeg ik hem. Zijn ogen keken me nu recht en helder aan. Hij leunde naar voren en legde zijn elleboog op tafel. Ik vertelde hem dat als hij zijn mening en keuze niet kenbaar zou maken, uiteindelijk een ander dat voor hem zou doen. Dat dit hem juist nog een sterker gevoel van machteloosheid zou geven, terwijl zijn probleem hiermee niet wordt opgelost. ‘Hoe komt het dan, dat je niet aangeeft wat je voelt en vindt?’ vroeg ik. Na doorvragen en wat gepuzzel bleek dat hij de jongste thuis was. Dat hem altijd werd verteld wat goed voor hem was, zonder discussie. Bij zijn broers werkte het ook zo… punt uit! Daarnaast had ooit een leerkracht hem duidelijk gemaakt dat eigen mening en initiatief tonen niet wenselijk waren. Dat voelde als een vernedering en zou hem geen tweede keer meer overkomen. Ik vertelde hem hoe deze oude gedachten en bijhorende onkunde hem juist in deze situatie hadden gebracht. Niets doen was dus geen optie. Hij ging achterover zitten en begon te krabben op zijn achterhoofd. Het was hem duidelijk dat hij iets moest ondernemen. Maar hoe dan? Samen bekeken we diverse opties. Gebaseerd op zijn eigen inbreng en suggesties. Tips om oude patronen en gedachten te doorbreken. Verandering begint bij jezelf.

 

Verandering begint bij jezelf
Onlangs sprak ik de man en zijn vrouw. Met een glimlach vertelde hij dat de situatie beter was geworden. Samen met zijn vrouw overlegt hij van tevoren hoe ze het beste in contact kunnen blijven met zijn familie. Ze hebben besloten dat hij soms alleen op visite gaat, of alleen met de kinderen of samen op een ander tijdstip. Het geeft niet alleen rust maar ook meer ruimte om elkaar allemaal weer wat beter te leren kennen. Zowel zijn vrouw als zijn moeder laten aan elkaar en aan hem zien dat ze bereid zijn water bij de wijn te doen. Proost!!!